De rode bus, resten van apartheid en het vervolg van mijn auto-verhaal
Gisteren zjn Floor (voor diegene die niet weten wie Floor is: zij zat bij mij in de klas op de basisschool en is sinds september aan het backpacken door Zuid-Afrika en zal nog blijven tot juli) en ik het meest foute gaan doen wat je kan doen als toerist: de Rode Toeristenbus tour. Gewapend met fototoestel, flesje water en zonnebrand genoten we vanuit de open bovenverdieping van al het moois wat Kaapstad te bieden heeft, terwijl een bandje-stem ons in het Nederlands vertelde wat we overal zagen. Het werkte met een hop on - hop off systeem, dus we zijn bij verschillende haltes even uitgestapt. Zo hebben we het District 6 museum bekeken. District 6 was een wijk redelijk in het centrum van Kaapstad, waar veel zwarten woonden. Eind jaren zestig besloot de overheid dat al die zwarten moesten verhuizen, omdat het een witte wijk moest worden. Zo zijn er in twaalf jaar tijd meer dan 35.000 mensen gedwongen hun huizen uit gezet. Het museum viel tegen, maar we werden wel aan het denken gezet. Als je daar rondloopt en leest hoe erg het voor die mensen moet zijn geweest, schaam je je er bijna voor dat je blank bent.
Van de apartheid is trouwens nu ook nog steeds veel te merken. Het is nog lang niet verdwenen. In de townships (krottenwijken) rondom de stad wonen alleen maar zwarten. Ook merkte ik bijvoorbeeld in het kindertehuis dat de zwarte leidsters mij als ‘meer' beschouwen. Zo ging ik de eerste keer dat ik pauze had in de ‘Staff Room' zitten (ik vond me toch eigenlijk best wel Staff, hahaha!) en kwam Gerty mij vertellen dat ik daar niet moest gaan zitten, omdat het vies zou zijn. Ze liep helemaal met mij naar de receptie om me daar in een gastverblijf te laten zitten. Dus ik vroeg: ‘en waar zitten jullie dan?' ‘In de Staff Room' zegt ze doodleuk. Toen ben ik wel even op mijn strepen gaan staan en duidelijk gemaakt dat ik me gelijk aan hen voel en dat ik hier ben om hén te helpen. Dat ik dus ook gewoon luiers verschoon. Ze vroegen me serieus of zij niet een poepbroek moesten verschonen omdat dat vies was. Ook vroegen ze me niet te helpen met de afwas, met schoonmaken en andere dingen. ‘Dan moest ik maar lekker met de kindjes gaan spelen.' Na twee dagen hadden ze geloof ik wel door dat ik best oké ben (haha) en dat ik gewoon net als hen hetzelfde werk doe. En toen kwam de derde dag een nieuwe ploeg en begon alles weer van voor af aan. Bij hen zal het lastiger worden, zij negeerden mij het grootste deel van de dag en het zal nog een hele kluif worden om mijn plekje binnen het team te veroveren.
In ieder geval, gisteren. Na het museum zijn we nog even uitgestapt op de Tafelberg om foto's te maken van het uitzicht en hebben we geluncht op het strand van Camps Bay, nadat we een heerlijk broodje met la vache qui rit (hebben ze hier ook gewoon!) en een mini appel crumble taartje (voor maar 40 cent!) in een supermarktje hadden gekocht. Ohhh, die zouden we ook bij Albert Heijn op de broodafdeling moeten hebben, zó lekker!!
Via het WK 2010 stadion reden we uiteindelijk naar Waterfront, de toeristenwijk, waar we een cocktail hebben gedronken op een terrasje. Het leven is hier meer dan verrukkelijk! Sorry!
Vervolgens zijn we nog uitgestapt bij Green Market, een grote markt met toeristische kraampjes en wandelden we via Company Gardens, een geweldig park met heel veel eekhoorns, naar de volgende bushalte.
Zoals heel veel avonden hier besloten we weer een film te huren bij de Videotheek die drie huizen verder zit en hebben we lekker op de bank gerelaxed. 's Avonds wordt het hier namelijk echt koud. De wind zet dan behoorlijk aan en de temperatuur daalt vrij snel van 36 graden overdag naar onder de twintig in de avond. Ik heb gisteren voor het eerst mijn vestje aangehad en warme sokken aangetrokken. Maar daar hoef ik jullie natuurlijk niets over te vertellen...
Oh ja, voor ik het vergeet: mijn auto is nu als het goed is weer helemaal gemaakt. In mijn band zat een enorme scheur en de monteur vond het maar vreemd dat ik hem zo op een ochtend aantrof. Ik ben er maar wat blij mee dat ik niet op de snelweg een klapband heb gekregen! Langs de snelweg hier, die vaak ook door heel veel townships loopt, lopen en fietsen heel veel zwarten. Er staan ook heel veel lifters langs de weg en er stoppen busjes om de haverklap op de vluchtstrook (zonder dat ze pech hebben). Ik ben als de dood dat ik daar nog ooit met panne langs kom te staan!
Nadat mijn band vervangen was en de monteur weer op pad was naar zijn volgende klus stond ik op het punt naar Somerset te gaan rijden (ik doe er met mijn maximale snelheid van 95 km/h zo'n drie kwartier over), toen mijn auto een heel raar geluid bleek te maken. Zelfs al bij 30 km/h. No way dat ik daarmee ben gaan rijden! Hij kon echter pas gisteren naar mijn auto kijken en dacht toen dat het mijn remmen waren. Die middag zou hij terug komen en bleken het niet mijn remmen te zijn, maar miste er ergens een schroefje waardoor een plaat rammelde. En dat schroefje had hij natuurlijk niet bij zich. Je krijgt wat van die mensen! Hopelijk is het nu gemaakt, ik zal dadelijk eens een proefritje gaan maken...
Heel fijn weekend allemaal!
Over crap, kots, poep en Floor
Zo, daar is dan weer een verhaaltje van mij zo op de vroege morgen. Eigenlijk zou ik nu al in de auto moeten zitten richting Somerset West, maar je raadt het vast al, dat crappy ding van mij heeft het (en nu echt) begeven. Mister Barrel heeft een lekke band. En laten banden nu net your own responsibility zijn en laat ik er nou nog nooit één vervangen zien worden, laat staan dat ik er zelf ooit één heb vervangen. Wie verzint dit?! ARGH! Ik begin dat wagentje zo onderhand behoorlijk zat te worden! Ik heb hem pas een week...
De hele week erger ik me al groen en geel aan mijn auto. Het ding bleek op de snelweg niet harder te kunnen dan 95 km/h, daarna wordt hij zo ongeveer een luxere versie van een trilplaat en zwabber ik over de weg (kan dat niet iets met een slappe band te maken hebben, vraag ik me nu af...). Daarnaast is mijn koplamp nog steeds stuk en belde ik dus zo'n tien minuten geleden wanhopig met meneer de monteur en zette een heel zielig stemmetje op, 'dat ik écht niet wist hoe ik een band moest verwisselen en dat er nieieieiemand was om het aan te vragen.' En hij zwichtte. Jeej, voor de charmes van een zielige vrouw! Hopelijk doet zijn eigen auto het weer en kan hij mij over twee uurtjes uit de b(r)and helpen. Kan ik toch nog een middag werken.
In het kindertehuis heb ik het wel heel erg naar mijn zin! De kindjes zijn heel lief, al waren ze gisteren niet echt te genieten. Het was ook zo drukkend warm, bijna 40 graden en er stond nauwelijks wind.
Ik ben inmiddels al volledig ingewijd in het kinderleidsterschap, ben al meerdere malen voorzien van een heerlijke golf babykots (ik was gisteren nog geen 3 minuten binnen en het was alweer zover!) mijn kleren zitten onder de papvlekken, ik ruik de hele dag naar baby en heb al duizenden poepluiers verschoond. Het is echt heel vreemd, die kinderen hier poepen allemaal de hele dag! Alle luiers waren poepluiers! Ik dacht serieus dat kinderen gemiddeld maar 1 keer per dag poepten...
Ik heb me de afgelopen twee dagen veel bekommerd om Keyna, een negen maanden oude baby die behoorlijk ziek was. Alles wat erin ging, kwam er in grote golven weer uit en om haar koorts wat te laten zakken heb ik haar meerdere malen verkoelend in bad gedaan. Uiteindelijk trok ik gisterenmiddag aan de bel, ze had al ruim anderhalve dag niets gegeten en gedronken en het was erg warm. Uiteindelijk is de dokter gekomen en moest ze mee naar het ziekenhuis.
Zelf heb ik na drie dagen werken ook al een virusje of bacterie te pakken, ondanks de hygiënevoorschriften (altijd handschoenen aan bij het verschonen en heel vaak handen wassen). Ik zal je de details in dit toch al vieze verhaaltje besparen, maar ik ben in ieder geval blij dat ik Norit bij me heb. Haha!
Dan heb ik als afsluiting ook nog wat leuk nieuws van deze kant: Floor is hier! Gisterenavond is ze na 3,5 maand backpacken in Kaapstad aangekomen en ze ligt nu nog lekker te slapen in mijn bed. Het is superraar, maar tegelijk ook superleuk om iemand van thuis hier te zien! We zijn voorlopig nog niet uitgepraat en het komt dus mooi uit dat ze tot zondag hier in huis is!
Zo, dan ga ik nu maar wachten op mijn held in barre tijden, hij zou hier op zijn vroegst om negen uur zijn. Ik ben benieuwd...
Een kijkje in de wereld van Nelson Mandela en de Vrijwilliger
De laatste dag van mijn ‘vakantie' stond volledig in het teken van Nelson Mandela. Samen met Charlotte en Gitta ben ik naar Robbeneiland geweest, waar de beste man 27 jaar gevangen heeft gezeten, waarvan 18 jaar in één kleine cel. Heel erg indrukwekkend om op het eiland rondgeleid te worden door ex-gevangenen, die dus elke dag opnieuw geconfronteerd worden met de ellende die hen toen is aangedaan. En hoe klein zijn die cellen, echt ongelofelijk!
Na een woeste reis terug op de Dias, het vroegere gevangenenschip, waarbij menigeen kotsend over de reling hing, -ja, dat is wel wat anders dan een boottochtje op de Seine- zijn we als afsluiter geheel in stijl naar film Invictus geweest. Lekker onderuit gezakt in een heerlijke bioscoopstoel genoten we (voor amper €3,50) van de film die zich afspeelde begin jaren negentig, toen Nelson Mandela net aan de macht kwam en waarbij ook wat scenes zich op Robbeneiland afspeelden. Zeker de moeite waard!
Vandaag was mijn eerste werkdag, die begon met een korte training en een rondleiding over alle afdelingen van het kindertehuis. Het ziet er erg mooi uit! De kindjes slapen met maximaal vier op één kamer, hebben allemaal een eigen bed én een eigen knuffel en voor allemaal is een individueel plan opgesteld door therapeuten en social workers. De kinderen waren lekker aan het spelen. Helaas mams, je hoeft niet meer te zeuren om meer kiekjes, want voor de privacy van de kindjes mag ik geen foto's van ze maken. Veel van hen hebben nog ouders, die om wat voor reden dan ook niet voor ze kunnen zorgen.
Na mijn introductie werd ik meteen voor de keuze gesteld: waar wilde ik mij negen weken lang nuttig maken? Op de groep van 0 tot 2-jarige kindjes of op die van 2-6. Moeilijk, moeilijk, want switchen kan later niet meer omdat dat voor de kinderen verwarrend is: wéér een nieuw gezicht. Ik heb uiteindelijk gekozen om voor de kleinsten te gaan zorgen. Deze groep is groter (op dit moment 22 kindjes, maar er is ruimte voor 30) dan de oudere kindjes (12 kinderen), waarvan ze daar vanaf 3,5/4 jaar ook nog eens elke ochtend naar school gaan en een klein groepje kinderen met meerdere leiding leek me minder leuk.
Ik werd meteen in het diepe gegooid toen ik rond etenstijd op de groep kwam. Ik mocht helpen op de groep kindjes vanaf 6 maanden. Superschattige baby's en peuters, maar ik zag meteen ook wel een aantal kindjes die afwijkingen hadden. Zo is er een jongetje wat een paar weken geleden 1 is geworden ter grootte van een baby van een maand of vijf. Hij heeft nog geen tandjes en kan net omrollen. Hij heeft een Foetale Alcohol Syndroom; tijdens de zwangerschap heeft zijn moeder veel alcohol gedronken. Nog een ander kindje, Freddie (oh wat een geweldige naam) heeft ook dat syndroom. Dat herken je aan hun gezichtje en bouw van hun lijfje. Hij is enorm fragiel, met superdunne armpjes en beentjes en een bol buikje vol huiduitslag. Zo sneu.
Van de andere kinderen weet ik niet wat ze hebben of wat ze hebben meegemaakt. Hun dossiers zijn voor mij gesloten. Er wordt dus ook niet verteld welke kinderen HIV of TBC hebben omdat ze allemaal gelijk behandeld moeten worden. Dat vind ik van de ene kant eigenlijk wel erg goed, al ben ik van de andere kant wel supernieuwsgierig naar wat deze schattige dotjes allemaal al niet hebben meegemaakt in hun korte leventje. Het voelt heel erg goed met ze te knuffelen, te spelen en ze aandacht te geven. Ze vragen zelf ook echt om je aandacht.
De leidsters spreken redelijk Engels, maar communiceren met de kinderen (en elkaar) vooral in het Afrikaans. Voor mij dus een uitdaging om die taal onder te knie te krijgen. Het scheelt dat het veel op het Nederlands lijkt. Het eerste begin is gemaakt met 'sien jou môrre!'
En daar sluit ik vandaag dan ook mee af: tot morgen!
Happy Feet en de rest van de Dierentuin
Dat toeristische leventje bevalt me wel, lekker zonnen, dingen zien en genieten van al het moois. Ik begin me nu pas een beetje te realiseren dat ik écht hier ben! Wauw, wat is Zuid-Afrika mooi! Ik ben nu al verkocht, ondanks dat ik nog maar een heel klein stukje heb gezien. Eerlijk gezegd vraag ik me nu wel een beetje af hoe ik het werk ga vinden. Of dat niet een enorm zwarte rand gaat geven aan al dit fantastisch wat ik nu meemaak. Arme weeskindjes zijn natuurlijk niet niks. Maar goed, dat zien we maandag wel, tot die tijd nog heerlijk onbezorgd genieten!
De zonsondergang op Signal Hill, waar ik mijn vorige blog gebleven was, was adembenemend. Ik kreeg er echt zo'n prototype Afrika-gevoel bij. Die enorme oranje zon, zakkend in de zee, met van die pijnbomen. Check de foto's, al zijn die nog maar een fractie van hoe dat in het echt was. De tocht ernaartoe was trouwens weer een heel avontuur. Ik zou zo hele blogs kunnen schrijven alleen maar over dat bakbeest van mij...whahaha, wat een ding! Nu blijkt zijn linkerkoplamp het ook nog eens niet te doen en begon hij enorm te stinken tijdens de afdaling. Eerlijk is eerlijk, dat laatste lag niet zozeer aan het arme scharminkel, maar eerder aan mijn berg-rijkunst. Gelukkig zijn er Marc-en en ANWB-sites die me een snelcursus klimmen en afdalen geven. Vandaag ging het perfect!
De zee is hier wild, en koud! Eerlijk waar, de Nieuwjaarsduik op Scheveningen is er niets bij... Gisteren hebben we dan ook vooral genoten van een heerlijk STRANDdagje. Het is met nog steeds temperaturen van zo'n dertig graden met je handdoekje in het zand heel erg moeilijk voor te stellen dat in Nederland de IJsbrekers over het IJsselmeer varen en het bij jullie steenkoud is. Was ik vorige week écht nog continu aan het klappertanden? We hebben het er hier heel vaak over met z'n allen, dat we toch blij mogen zijn dat we hier zijn!
Anyway, het enige voordeel van wanneer het koud is, is dat je in ieder geval niet verband. Dat knalrode, gloeiende moment kón ook bijna niet nog langer op zich laten wachten, mijn blanke sproeten-huidje kennende. Et voilà, na een dagje Cape Point en Kaap de Goede Hoop is het dan nu zover: Fem is een tomaat. Jeuj! En dat met factor 50, best knap of niet?
Dat is dan het iets minder happy einde van vandaag, want wát hebben we veel moois gezien op ons rondje Kaap. Parelwitte stranden bij Noordhoek (leuk, al dat Nederlands erfgoed), de mooiste uitzichtjes en natuurlijk hebben we onszelf laten vastleggen bij het allerzuidelijkste puntje van het continent Afrika: Kaap de Goede Hoop. Toen was ik precies 9635 kilometer van Amsterdam vandaan. Dat klinkt eigenlijk helemaal niet zo ver...
Grappig was ook het moment dat we naar Kaap de Goede Hoop reden. Ik heb in al mijn vakanties op Kreta en Sicilië en in Turkije al heel veel langs de weg zien lopen: geiten, koeien en ezels, maar nog nóóit liepen er Bavianen midden over de weg! Heel apart, net alsof je in de Apenheul rondrijdt, maar dan anders. Haha!
Maar dacht je dat we het meest rare met die Bavianen al gehad hadden? Op de weg terug naar het noorden zijn we via Simons Town gereden en even uitgestapt bij Boulders Beach. Daar woont namelijk een hele pinguïnkolonie tussen de rotsen en op het strand. Briljante beesten! We hebben helemaal in een deuk gelegen om die schattige koedies, die zo heerlijk rondwaggelden en waar we zowat naast konden lopen! Kortom, in Afrika is het zonder safari al net een dierentuin, maar dan zonder hekken.
En met die conclusie eindig ik mijn verhaaltje en verwijs jullie naar de foto's, om een tikkeltje mee te kunnen genieten van al het moois ik vandaag gezien heb, én misschien ook om een beetje te vergeten hoe koud het bij jullie is. Enjoy!
Op de toeristische tour
Gisteren zijn Gitta en ik (Charlotte is al met haar stage begonnen) te voet op pad gegaan om de wijk Bo-Kaap (de Islamitische wijk met allemaal leuk gekleurde huisjes) te bekijken. Allebei onze auto's waren toen nog onrijdbaar. Inmiddels blijkt mijn wagentje best mee te vallen (ik heb ongetwijfeld het beste barrel van iedereen hier) en was het tweede ritje langs het strand meer dan een succes. Ik kan links rijden!! En wat een prachtige uitzichten zijn er hier, het is zo jammer dat ik nog zo erg op de weg moet letten.
Het mankement was enkel en alleen het alarm, wat enorm begon te loeien toen onze meneer de monteur mijn startprobleem kwam fixen. Uiteindelijk trok hij gewoon de motorkap open en knipte zonder pardon een snoer door, waarna het enorme kabaal ophield en het ding ook weer gewoon wilde starten. Jippie! Dan maar een auto zónder alarm! Ik snap trouwens niet helemaal wie überhaupt dat ding zou willen jatten!
Vandaag was het, na gisteren genoten te hebben van zo'n 25 graden, weer een enorm warme dag. We zagen vanmiddag ergens een thermometer , die 35 graden aangaf! Zo voelde het gelukkig niet, want er staat echt een heerlijk koel briesje van zee. Gitta en ik hebben dan ook de hele middag de toerist uitgehangen. Eerst zijn we naar Castle of Good Hope gereden, een oud Nederlands Fort, wat door de VOC-vaarders in de 17e eeuw is gebouwd. Toen lag het nog aan zee, nu ligt het midden in het centrum van Kaapstad. We vielen midden in de ceremonie voor het overdragen van de sleutel en daarna kregen we een rondleiding van een superschattige Afrikaan, die een erg hoog knuffelgehalte had. Bovenop het fort had je een erg mooi uitzicht over de stad. Het meest indrukwekkende vond ik echter een deur in één van de cellen. Deze werden destijds gebruikt om eigen soldaten in op te sluiten die iets strafbaars hadden gedaan. In deze deur hebben die soldaten hun namen gekrast, zoiets als de ‘I was here' van tegenwoordig en die deur zit er nog steeds! Heel bizar dat daar een paar honderd jaar geleden mensen hun naam hebben zitten krassen!
Daarna zijn we naar Waterfront gereden, dé toeristenwijk van Kaapstad. We hebben lekker op een terrasje aan het water gezeten, geluncht en hebben vervolgens een rondje door de wijk gelopen. Heel erg mooi! En het voelt ook meteen een heel stuk anders dan ergens anders, heel vertrouwd en heel veilig. In een groot overdekt winkelcentrum (Victoria's Wharf) keek ik mijn ogen uit! Wauw, zo sjiek allemaal! Er hing zelfs nog, vonden we erg grappig, kerstversiering! Sta je daar in je korte broek en hempje naast een versierde en verlichte kerstboom! Haha!
Vanavond gaan we genieten van de zonsondergang op Signal Hill, waarbij je een fantastisch uitzicht over de stad schijnt te hebben. Ik ben erg benieuwd!
Hitte en het eerste ritje
Zo Hier is dan het eerste berichtje uit Zuid-Afrika!. Daar zit ik dan, helemaal aan de andere kant van ons aardbolletje. En wat duurt het lang om daar te komen, pffff! Gelukkig had de KLM een halve videotheek om te bekijken, wat de tijd dan nog enigszins deed opschieten. Toch is ruim twaalf uur op zo'n stoeltje niet echt een pretje...gelukkig hoef ik over drie maanden pas terug! ;)
Maar goed, dat terzijde. Ik werd van het vliegveld opgehaald maandagnacht en nadat ik eerst bijna aan de verkeerde kant van de auto was ingestapt (ow, ja...links...) werd ik naar mijn huis gebracht. Maar eerst reden we nog een stukje de Tafelberg op, zodat ik van een adembenemend lichtjes-uitzicht kon genieten. De eerste kennismaking met Kaapstad @ night was geweldig!
Mijn huis is ook echt superleuk, hoewel het wel een echt studentenhuis is met de bekende gebreken, en na een korte rondleiding en met name uitleg van alle deuren, hekken en de sleutels die daarbij horen (het is goed beveiligd hier!) werd ik alleen gelaten in mijn kamer. Die is vooral kaal, maar erg ruim en het heeft een raam op het zuiden, wat betekent dat ik nooit de zon binnen heb. Want ja, die zit óók aan de andere kant! Hahaha!
En daar was ik gisteren eigenlijk meteen blij mee want gisteren liep het kwik hier op tot wel 37 graden! En dat is hier net zo HEET als in Nederland. Wat een overgang zeg, van -10 op Schiphol, terwijl de sneeuwvlokjes langs het raampje dwarrelen naar een vreselijke hitte. Gisteren heb ik dan ook vrij weinig gedaan. Even naar de supermarkt, die om de hoek zit en wat gelezen en gesocialized met mijn huisgenoten. We hebben met zijn allen gegeten. Op dit moment zijn we met vijf meiden en vannacht is er een stelletje gearriveerd, dat hier maar een week zal verblijven in afwachting van een appartement. Hen heb ik nog niet ontmoet.
Vandaag hadden we het plan om met de auto te gaan oefenen. Gitta en Charlotte (2 huisgenootjes die ook dit weekend zijn aangekomen hadden ook nog niet eerder gereden) Gisteren had het verhuurbedrijf hem namelijk afgeleverd. Wat een bak! Echt vreselijk! Die dingen zijn een hel om in te rijden! Eerst was het wagentje van Gitta aan de beurt. Die had niet eens een gaspedaal (maar gewoon zo'n pinnetje) en de handrem hield het niet bij hellingtrekken. Gelukkig ging Lot mee, zij rijdt hier al 5 maanden rond en was dan iets meer ervaren. Het ging helemaal goed.
Maar toen moest ik in mijn eigen autootje. Ook al zo'n vet oud ding, dat het verhuurbedrijf voor de deur had geparkeerd (op een helling, altijd fijn). Nou, dat ding had al allerlei instructies van hoe hij gestart moest worden, eerst de sleutel draaien, dan één of ander knopje indrukken, en dan kon je de sleutel weer verder draaien en zou hij starten. Die kerel van het bedrijf praatte zo onduidelijk Engels dat ik hem vaker niet dan wel begreep. Dus het starten leverde al meteen problemen op en na veel gedraai en gemor lukte het eindelijk om de motor aan de praat te krijgen. Maar dan...de handrem kreeg ik er niet af en omdat ik meteen moest hellingtrekken zat ik ook nog te klooien met het gas en de koppeling. Uiteindelijk trok Lot de rem eraf, natuurlijk juist op het moment dat ik het gas niet vergenoeg in had als vanzelf reden we achteruit en knalden (met beleid) op de auto achter ons! OMG! En toen, het mooiste nog van alles, flipten alle lampjes in het dashboard, en hoorden we een vet raar getik. De auto was met geen mogelijkheid meer aan de praat te krijgen...
Nou, volgens mij is dat linksrijden (op den duur) wel te doen, maar die auto's van hier, die zijn veel en veel erger!
To be continued...
De vooravond
Hectisch en vooral uitputtend kan ik de afgelopen weken omschrijven. Wat een hoop dingen moeten er last minute nog geregeld worden wanneer je zo lang weg gaat. Ik had alles best goed op orde, vond ik zelf. Een keurige to do-list, waarvan het meeste weken geleden al was afgestreept.
Maar dan komt er natuurlijk altijd iets wat dan toch minder goed geregeld leek. OF beter gezegd, wat wel goed geregeld was, maar waar de Nederlandse bureaucratie weer een stokje voor steekt, en waardoor je flexibiliteit behoorlijk op de proef gesteld wordt.
En dus heb ik geen creditcard in Zuid-Afrika. Overkomelijk, zou je denken, een aantal jaar geleden had vrijwel niemand er één. Maar ook eng, want ik ga wel helemaal alleen. Wat dan als je pinpas het niet meer doet. En ik moet een auto huren, kan dat zonder creditcard? Dat leverde afgelopen weekdus enige vorm van paniek op, maar zoals altijd kwam alles weer goed en vonden we een goede, hoewel niet de meest ideale, oplossing.
Nu heb ik gisteren de laatste spulletjes in mijn backpack gepropt. En weegt hij wonderbaarlijk genoeg maar om en nabij de 13 kilo. Wat me dan weer engszins zorgen baart. Ben ik niets vergeten!?
Maar goed he, daar vinden we dan tegen die tijd ook wel weer een oplossing voor. In Afrika hebben ze ook winkels.
Toch kan ik niet meer zeggen dat ik, met nog ongeveer 24 uur Nederlandse kou op de teller, volledig in control ben. Eigenlijk alles behalve dat. Voor mijn gevoel heb ik totaal geen overzicht meer. Ren ik van hot naar her, is de structuur in mijn doen en laten aardig zoek en word ik om de haverklap onderbroken door onverwachte, maar meer dan gewaardeerde bezoekjes. Zo moet een gemiddelde ADHD'er zich ongeveer voelen, schat ik. Tijd om alle lieve nieuwjaars- en goede reis berichtjes en/of gemiste oproepen te beantwoorden is tot nu toe (nog) niet gelukt. Sorry!
Kortom, eigenlijk kan ik niet wachten tot ik in dat vliegtuig zit en alles is zoals het is. Dat niemand meer aan m'n hoofd zeurt en lijstjes lijstjes blijven. Nog één dag!
Maar dat betekent daarnaast ook meteen dat er nog maar één dag over is om iedereen gedag te zeggen en nog even te kletsen, lachen en knuffelen met vrienden en familie. En dan vind ikéén dag ineens wel weer heel ergkort...
Hier gaat het gebeuren
Over twee weken is het al zover! Dan zit ik op dit moment op een veel te krap stoeltje ergens hoog in de lucht boven Afrika. Op 4 januari om elf uur in de avond zal ik, als alles goed gaat, na een elf-en-een-half uur durende vlucht landen op het vliegveld van Kaapstad om daar mijn vrijwilligers-avontuur te starten.
En vanaf dat moment zal het hier pas echt gaan gebeuren. Dan kan je op dit plekje van al mijn Zuid-Afrikaanse avonturen meegenieten en mag je met me meereizen (jaja, het heet hier niet voor niets 'reismee') naar het verre zuiden.
Want hoe zullen de kindjes in het kindertehuis zijn? Hoe is het links rijden waar ik eigenlijk als enige zo tegenop zie? En is het echt zo crimineel in Kaapstad, zoals alle thuisblijvers mij op dit moment nog doen geloven (of proberen ze me alleen maar zó bang te maken dat ik nog annuleer om zichzelf te beschermen tegen alle jaloersmakende berichten?!)? En hoe is de overgang van deze huidige barre wintertijden naar 25 graden plus?
Dat en meer over twee weken, HIER, op www.femkeinza.reismee.nl
Goh, tis toch net een reclame!