Het relaxte weekend-leventje en de keiharde dood...
Het meest fantastische en gezellige ontbijt wat je je maar kan voorstellen is te krijgen bij the Old Biscuit Mill. Een markt van plaatselijke boeren, die iedere zaterdag plaatsvindt in een oude fabriekshal in Kaapstad. Je kan er superverse broodjes krijgen, die ter plekke voor je worden belegd (à la Bakker Bart), goddelijke smoothies en de vreemdste hapjes uit alle verre oorden. Er was zelfs eten uit Nederland: een heuse kroketten, poffertjes en bitterballen-kraam!! Die hoef ik, naast mijn zelf meegebrachte pindakaas en hagelslag, ook al niet te missen. ;)
Nadat we heerlijk gesmuld hadden van alle lekkernijen hadden Floor en ik ons ’s middags bij Charlotte en Gitta gevoegd en hebben we heerlijk genoten van het namiddagzonnetje op het stand van Camps Bay. Heerlijk!!
Gisterenmiddag heb ik Floor uiteindelijk afgezet (een stuk vanaf) haar eigen huis. Ze gaat in de Bo-Kaap wonen, de Islamitische wijk van Kaapstad, die tegen Signal Hill gebouwd is. Vroeger woonden hier slaven en dat is de reden dat alle huisjes er in alle kleuren zijn geschilderd. De slaven probeerden hun verplichte witte kleding te compenseren met kleurrijke huizen. Het ziet er heel leuk uit, allemaal schattige straatjes met kinderkopjes, maar het is er een hel om te rijden (vind ik dan). Het is er namelijk zó steil, dat ik bij ieder bocht bang ben achteruit te rijden. Hahaha! Rijden hier gaat prima, maar zodra het ook maar een beetje gaat hellen, wordt de paniek-kip in mij wakker.
Het was gisteren zonder wind weer een extreem hete dag. Na een heerlijke smoothie met Lot en Marlijn (oud-huisbewoner) besloten we naar de film te gaan, want bij gebrek aan zwembaden in de buurt is dat een goede manier om af te koelen. In de bios overheerst de airco zodanig dat het kippevel niet meer van onze armen weg te krijgen was.
Gisterenavond hebben we met een dinertje afscheid genomen van Jane en Marlijn, die weer richting Nederland zijn vertrokken. Ik heb voor het eerst in mijn leven Sushi gegeten! Wat lekker! Natuurlijk kreeg ik amper mijn bord leeg, dus staat er nu nog een halve portie in de koelkast. Het is hier namelijk gebruikelijk dat je een doggy bag mee krijgt. Je hebt voor je eten betaald, dus mag je het ook meenemen, zo redeneert men. Of je het nu zelf een dag later opeet of aan een zwerver op straat geeft, mag je zelf bepalen.
En zo was het na een heerlijk lang weekend vanochtend ineens weer maandag en ging om half zeven de wekker af, ik mag weer naar Somerset West. Chapeau voor mijn auto, die rijdt ineens weer 120 km/h (dus tóch door die lekke band) en ik dacht eerlijk gezegd dat mijn week niet beter kon beginnen.
Totdat ik mijn afdeling opliep en voelde dat er een grafstemming heerste. Keyna (9 mnd) en Mary-Anne (1,5 jr), die vorige week naar het ziekenhuis zijn gebracht zijn allebei overleden. Ook al kende ik de meisjes nog maar een paar dagen, om Keyna heb ik me toen ze ziek was continue bekommerd. Het is afschuwelijk hun lege bedjes te zien en te weten dat ze daar nooit meer in zullen liggen. Het is hard, maar waarschijnlijk de keiharde waarheid waarmee ik geconfronteerd werd en wat ik even vergeten was: dit is Afrika! En daar gaan kindjes blijkbaar heel gemakkelijk dood.
Vorige week maandag, toen ze me de 'overleden-kindejs-herinneringsmuur' lieten zien tijdens de rondleiding door het gebouw vertelden ze me dat het niet vaak voorkomt dat een kindje sterft. En dat ik het in die 2,5 maand dat ik hier ben het waarschijnlijk niet zal meemaken.
En nu, nog geen week later zijn er twee meisjes weggevlogen, liggen er nog altijd twee kindjes in het ziekenhuis en drie in quarantaine bij ons zelf. En dan bekruipt me stiekem toch een heel angstig gevoel...
Reacties
Reacties
jemig heftig zeg
we zullen aan je denken en hopen dat het met die kindjes wel goed gaat
sterkte en als het helpt mag je tegen ons aan zeuren zoveel je wil . knuffel ze nog maar een keer van ons allemaal. groetjes en sterkte vanui een koud kikkerlandje
els
He Femke
de kop van je verhaal gaf het al aan en je hebt het nu elf ondervonden. De enorme contrasten tussen de relaxte sfeer op Waterfront en het leven in en rond de townships. Heftig hoor om van dit van zo dichtbij te ervaren..
Hoe was het met Floor ?Heb je de foto's nog gegeven aan haar ? Moet super leuk voor jullie allebei zijn elkaar daar te zien, doe haar de groetjes nog van ons.
veel groetjes
Martien en Willemien
Ps je moet ook nog de groeten hebben van opa Ben (AH), hij vond het wel grappig dat ik je ken.
Hey die Femke
tjee, wat een auto heb je toch gekregen als we dat allemaal zo lezen. Maar wat zo grappig is aan het lezen ervan is dat we je het ongeveer live kunnen horen vertellen. hahaha. Je schrijft het zoals je ook iets bij appie kon vertellen.
NN wat die apple crumb betreft: importeren misschien?
Verder is het natuurlijk triest wat er in je groepje allemaal gebeurd, dan maakt het idd niet uit of je een kindje allang kent of niet. Een band bouw je al snel op op deze manier.
Sterkte gewenst. ( en poepluiers wennen gelukkig snel, de nodige spuugvlekken en luchtjes ook)
Groetjes Lia en Petra
Hoi leuk om al die verhalen te lezen met soms wat minder leuke momenten
Maar geniet er zoveel mogelijk van.
groetjes je ouwe buren.
Ha Fem,
Omdat jij alles zo levendig beschrijft (wie zei ook weer ooit dat IK zo levendig schrijf?!) komen de contrasten waar jij over vertelt - dode kindertjes aan de ene kant en witte stranden en veel plezier aan de andere kant - hier keihard het UB-computerscherm door. Heftig zeg.
Probeer in ieder geval zo veel mogelijk verschil te maken voor die kinders dat ze zich, al is het maar voor even, kind voelen daar. Dikke kus!
Lieve Femke,
Ik kan me goed voorstellen hoe je bent geschrokken, je weet het wel in je achterhoofd dat sommige kindjes ziek zijn, maar dat ze zo klein dit leven alweer moeten verlaten is te harde werkelijkheid.
Ik weet omdat ik je heb leren kennen, dat jij dit vervlecht met andere positieve momenten van je reis!
Ik vind dat je er supergoed uitziet op je fotos:-))
Veel liefs, XX Jody
lieve Femke, ja dat is een harde werkelijkheid, die kleine kindjes; ze zijn nog zo kwetsbaar en zo kansloos ook. In de enkele maanden dat jij daar bent word je wel even ingescherpt hoe Afrika werkelijk kan zijn. Toen Marc nog zo klein was, hebben wij ook enkele angstige ervaringen gehad en het had zomaar afgelopen kunnen zijn met het kleine mannetje... ware het niet dat...opvang in west-europese ziekenhuizen snel en adequaat is en medische zorg voorhanden is.
Toch moet je altijd zélf je baby goed in de gaten houden en vertrouwen op je eigen intuitie.
Goed dat je erover kunt schrijven/praten op die manier meid. Hou je goed! Je bent een positieve kanjer ;)-
liefs van Thea xxx
Heeej Femke!
Wat een avonturen zeg!
Echt vreselijk van die kinderen! Dat doet echt iets met je!
Wel erg grappig van die doggybag, ben je nog niet van je sushi af:P
Erg leuk om te lezen wat je allemaal meemaakt en ik heb echt onwijs veel bewondering voor je!!!
Groet Tom
Hoi Femke,
Je boeit ons weer enorm met je verhalen. Leuk om je belevenissen te kunnen volgen. Je lijkt dan niet eens ver weg. Nu nog even snel de blog van Eline bekijken en ook daar maar eens een berichtje plaatsen.
Hartelijke groeten, Mark, Miriam, Peter en Eva
@ Els
Ja, was behoorlijk heftig...
@ Martien en Willemien
ja! heb de foto's gegeven, vond ze superleuk!
@ Lia en Petra
Zal wel even kijken of ik wat kan importeren, hahahaha!
@ Jody
Ja, in je achterhoofd weet je wel dat ze wat hebben, maar ze vertelden me nog dat ik het waarschijnlijk niet zou meemaken dat er kindjes doodgaan omdat het zo weinig gebeurt! Dan ben je er een week en zijn er al twee overleden... het is ook vooral de manier waarop het is gegaan waarom het zo moeilijk is. Ik riep de hele ochtend al dat Keyna zo ziek was en NIEMAND ging bij haar kijken of deed wat! Toen ik uiteindelijk in de lunchpauze de zuster heel schijnheilig vroeg of het niet gevaarlijk was dat ze niet dronk, reageerde ze zo van: ik wist niet dat ze ziek was! En toen meteen een dokter gebeld en al, maar toen was het te laat...
@ thea
De gezondheidszorg is hier erg goed hoor! Dus daar ligt het niet aan.
@ tom
Mijn sushi is uiteindelijk toch deels in de vuilnisbak beland, maar goed, het gaat om het idee ;)
@ miriam
Leuk dat jullie een reactie sturen! Vind ik erg leuk! haha, voor mijn gevoel ben ik ook helemaal niet ZO ver weg...had net zo goed 500 km kunnen zijn, hahahah!
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}