De weken zijn vol hier, maar de weekenden des te voller! Ik zou bijna denken dat ik het hier gewoon drúk begin te krijgen! Niet met baby's knuffelen hoor, maar met al die leuke dingen die daarnáást hier te beleven zijn, haha! je zou bijna vergeten waarvoor je hier bent.

De grote huis-wissel heeft afgelopen week plaatsgevonden en we hebben naast onze tijdelijke huisgenootjes Sabien, Edwin en Yann ook twee blijvende huisgenootjes mogen verwelkomen: Katja en Bennie! Komende week verwachten we er nog twee en dan is met zeven bewoners ons studentenhuis vol. We doen heel veel samen al, maar trekken soms ook ons eigen plan en eigenlijk is dat wel prima. Ik ben blij dat er wat meer leven in huis is en zo is er iedere dag weer een (veel te grote) hoop te beleven! Want wat heb ik afgelopen week wel niet allemaal gedaan!?

Me allereerst flink geërgerd in het kindertehuis. Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik me daar niet echt nuttig kan maken. Er is voldoende staff, die me overigens nog altijd zo ongeveer negeert en die soms gewoon met elkaar gaan staan kletsen als ik me om de peuters bekommer! Ja, hoor eens, daarvoor ben ik hier niet. Daarnaast is het huis tussen 12 en 15 uur altijd in diepe rust, wat betekent dat ik drie uur kan gaan zitten wachten totdat de baby's wakker worden om vervolgens nog een uurtje wat te kunnen doen. Ik ben vandaag dan ook naar het management gegaan en had deze rotgevoelens maar eens op tafel gegooid. Ik had verwacht dat ze overal handen te kort hadden, maar op dit moment zijn er zo weinig baby's (17) dat het prima te doen is.
Het management neemt me gelukkig wel serieus (ik weet eerlijk gezegd niet of ik anders nog lang was gebleven) en heeft beloofd met de staff te zullen praten. Hun attitude naar mij moet echt veranderen en ik hoop dat ze me snel iets meer gaan waarderen. Ik vrees ervoor, de uitkomsten van mijn colleges Attitudeverandering in mijn achterhoofd, maar goed ik probeer positief te blijven! Als de kinderen slapen ga ik vanaf nu op zolder helpen. Daar is het één grote bende van tassen, vuilniszakken en dozen met allemaal donaties die het kindertehuis heeft gekregen. Die liggen er al een tijdje en er is nog geen tijd geweest om het uit te zoeken. Het is voornamelijk kleding, die ik mag gaan sorteren en uitzoeken: waar zitten gaten of vlekken in en wat kunnen de kinderen nog best aan? Daar ben ik deze week wel wat middagen zoet mee, schat ik in! En ik ben écht heel blij dat ik in ieder geval iets kan doen! Ik heb zelf verder bedacht om af en toe een kindje apart van de groep te gaan nemen om hem of haar zo individuele aandacht te geven zonder dat er meteen weer drie jaloerse peuters om mijn nek hangen. En woensdag is als het goed is de fysiotherapeut weer beter, wie weet kan ik die dan eindelijk gaan helpen.

Het is best tegenstrijdig dat je ergens vrijwilligerswerk gaat doen en dat je voor je gevoel niet zoveel werk kán doen. Dat had ik totaal niet gedacht! Ik ben de Nederlandse manier van werken gewend: niet lanterfanten, maar áánpoten! Hier gaat alles op zijn dooie akkertje en behoorlijk relaxed. Misschien is het ook wel alleen voldoende om aanwezig te zijn en moet ik niet zoveel willen doen? Vergeet niet dat ik continu minstens één peuter aan mijn broekspijp heb hangen...hahaha!

Naast al dat gedoe en die gedachten over de noodzaak van mijn aanwezigheid heb ik gelukkig ook weer bergen afleiding kunnen vinden afgelopen week! Zo zijn we met het huis gaan eten bij Mamma Africa, waar je typisch Afrikaans kan eten. Ik heb het lef gehad om een mixed grill te proberen met krokodil, struisvogel, kudu en springbok. Ik moet zeggen, struisvogel en kudu smaken héérlijk! Krokodil is een beetje sponzig en springbok nogal taai (iets te hard gesprongen?). Mijn weekend heb ik deze week ook weer overvol gestopt met een rondje door de wijnstreek (ongelofelijk prachtig!! Frankrijk is er niets bij!) en bezoekje aan één van de wijnboerderijen van Stellenbosch, een Rugbywedstrijd (en jeej, WE hadden gewonnen), Green Market Square, het South African Museum (waar ik vooral het Planetarium met een show over de sterrenhemel van het zuidelijk halfrond heel cool vond)! En we zijn op een paardenrennen-afterparty, waar het halve Zuid-Afrikaanse Gooi ladderzat rondhupte volledig los gaan, hebben de Canal Walk (de grootste Shopping Mall I've ever seen) leeggekocht en stonden te swingen op een supercool strandfeest met DJ Goldfish.

Ik heb weer veel andere kanten van Zuid-Afrika leren kennen, met name omdat we hier stándaard OVERAL verkeerd rijden (leve de ontbrekende Afrikaanse bewegwijzering!), en daarmee op de meest bizarre plaatsen komen. Zo liggen de krottenwijken vlak naast de meest Amerikaanse wijk en kun je je hier binnen een paar kilometer van Miami naar Bangladesh wanen. Er is zoveel diversiteit, zoveel verschil tussen arm en rijk en daar word ik des te vaker mee geconfronteerd. Zo sta je nog tussen het uber-kakvolk met design-cocktailjurkjes en zo scheur je vervolgens over de snelweg langs KI-LO-ME-TERS township. Surreël is het bijna. En dat is dan állemaal Zuid-Afrika.
Nee, ik ben hier nog lang niet klaar!