Vandaag ben ik volgens mijn reismee.nl-profiel al over de helft van mijn tijd in Zuid-Afrika! Ongelofelijk hoe snel die bijna zeven weken (zónder sneeuw, haha) voorbij gevlogen zijn! Mijn tijd in het kindertehuis zit er over ruim drie weken al op, juist nu ik het steeds meer naar mijn zin begin te krijgen. Zo zijn de saaie middag-slaapuurtjes steeds meer gevuld met het op de hete rommelzolder uitzoeken van kleding en bij elkaar zoeken en op maat sorteren van paren schoenen die in de afgelopen jaren (!) zijn verzameld. Het voelt als één groot memory-spel! En er waren zo absurd veel single schoenen, dat ik met niet kon voorstellen dat zoveel ouders maar één schoen zouden doneren, Maar ik had overal op zolder al gekeken en kon nergens nog ander dozen, zakken of wasmanden met schoenen vinden. Totdat ik werd meegenomen naar de garage. De deur zwaaide open en ik stond aan de grond genageld. OMG, wat een enorme teringzooi is DAT! Er waren nog veeeeeeeeeeeeeeeeeeel meer dozen met schoenen, nog meer kleren, speelgoed, keukengerei, handdoeken en ga zo maar door. Je kan het zo gek niet verzinnen of wel iemand heeft het aan het kindertehuis geschonken. En dan moet je nagaan dat er maar maximaal 40 (ofzo) kinderen kunnen wonen hier. Ze hebben echt voor jaaaaaren genoeg spullen en voor weken werk om het uit te zoeken!

Ook ben ik steeds meer andere dingen aan het doen dan gewoon op de groep helpen met de standaard dingen als eten geven, aankleden en spelen. Vorige week woensdag ben ik met de vrouw mee gaan kijken die individueel aan kindjes babygym en babymassage kwam geven. Zij heeft me wat oefeningetjes geleerd om een zestien maanden oud meisje te leren omrollen. Zij is zo enorm achter in haar ontwikkeling, ze rolt niet, heeft nog geen tandjes, maakt amper geluidjes en kan haar hoofd maar een hele korte tijd rechtop houden. Een hele grote baby met de ontwikkeling van een hele kleine. Dus ik heb de afgelopen week geoefend met haar en geloof het of niet, gisteren rolde ze zomaar ineens zelf om! En ze blijft maar van haar rug naar haar buik en terugrollen met een grote smile op haar gezicht, zo geweldig om te zien!! En dat kan dus binnen een week! En ik moet zeggen, het voelt supergoed om concreet iets te kunnen bijdragen aan hun ontwikkeling.
Vandaag gingen twee managers zelf naar de babygym met twee baby's en mocht ik ook mee met datzelfde meisje. Nu waren we met een groepje met ook twee blanke Afrikaanse moeders met hun kindje. We gingen deze keer de zintuigen prikkelen, erg leuk om bezig te zijn met geur en smaak en de baby's te laten ruiken (en soms proeven) aan lavendel, appel en citroen.

Daarnaast grijp ik steeds meer mijn kans om dingen te kunnen zien buiten het kindertehuis. Zo had ik mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ik niet mee mocht toen er een 3 maanden oude baby met uitdrogingsverschijnselen naar het ziekenhuis moest worden gebracht. Ik was eigenlijk wel benieuwd hoe zo'n staatsziekenhuis (en dus geen privékliniek) er hier uit ziet. En dat is me toch een wereld van verschil met Nederland! Oké don't worry, het is niet zoals in al die arme Afrikaanse landen, die je op televisie ziet, dat ze er geen normaal water of elektriciteit hebben en het zit ook gewoon een stenen gebouw. Maar als je bij de afdeling 'Ongevalle' komt (de eerste hulp in Nederland) kan je daar rustig een hele dag moeten zitten wachten. Overal zie je dan ook zwarte (en een enkele blanke) Afrikanen hangen, liggen of zitten. Buiten, in de gangen, in de immense wachtkamers, in de kamers. Het is er zo vol! En dit was, hoorde ik van Alice de nurse-assistent uit het kindertehuis, nog een rustige dag!

Je loopt ook gewoon overal langs daar. Alice, die 20 jaar in dat ziekenhuis heeft gewerkt op de premature afdeling gaf me een korte rondleiding en vertelde doodnormaal: ja en dit is de OK, en hier de verkoeverkamer, hier is de couveuse-afdeling en dit de Intensive Care. En serieus, je kon overal (!!) gewoon naar binnen kijken. Ik zag overal mensen in bedden, in rolstoelen en heel veel familie erom heen. In een kamer waar ze in Nederland vier bedden zetten, staan er hier acht. Het wachtlijstprobleem oplossen is geloof ik zo ingewikkeld niet, hahaha!

En dan al die spullen! Op de babyafdeling waar Deon een bedje kreeg, en een sonde en infuus, stonden drie bedjes in een kamer van zeg 6 m2. Daar zat dan nog een moeder naast en er lagen overal spullen. Plastic tasjes, fleecedekentjes, jassen, kleren, echt vanalles legt de familie in het bedje. En daartussen ligt dan nog ergens het zieke kind! De dokters worden door een soort intercomsysteem omgeroepen en dus klinkt het continu door het hele gebouw dingen als: 'Kunnen alle beschikbare dokters naar Ongevalle komen, aub'. Ik stond echt mijn ogen (en oren) uit te kijken en ben, ondanks dat alles goed schoon was, de arsten en verpleegkundigen kundig zijn en ze steriele producten gebruiken, toch erg blij dat ik gewoon een ziektekostenverzekering heb en terecht zou kunnen in een privé-kliniek.

Maar laten we in ieder geval hopen dat dat hier niet nodig zal zijn *klop klop*!