Voor allen die bij het lezen van deze titel dachten dat dit verhaal zou gaan over een bepaalde dokter uit Greys Anatomy of het nog altijd belachelijk hete weer hier, moet ik helaas teleurstellen. Nee, niets van dat alles.

Na zo'n drie weken rondrijden zónder kuren móest er natuuuuuuurlijk weer eens een auto-pech-verhaal komen. Ik ben niet ineens rechts gaan rijden, ben nergens tegenaan gereden, heb ook geen townshipper op mijn motorkap gekregen op de snelweg (wel bijna!) en ik heb óók niet nog een lekke band gereden. Nee, mijn barrel dacht dat ik het wel leuk zou vinden als ik een kopje thee zou kunnen zetten onder de motorkap. En nu hou ik eerlijk gezegd best wel van thee, maar hier in de zomer volstaat Ice Tea eigenlijk beter. Maar dát snapte meneer niet, dus die begon in plaats van het produceren van een stel ijsklontjes zichzelf langzaam te transformeren in een waterkoker.

Met alle gevolgen van dien. Zo reed ik dinsdagochtend de snelweg af en schrok me helemaal dood toen ik een hele lading stoom onder de motorkap vandaan zag komen. 'Dat kan niet goed zijn', zei zelfs mijn nogal beperkte autokennis en dus reed ik als een gek door naar mijn kindertehuis om daar maar even te informeren bij de concierge wat ik nu het best kon doen. Hij heeft me even uitgelegd hoe het temperatuurmetertje werkte (zelfs dat wist deze autoleek niet...ouch!) en vertelde hij me dat ik in de middag voordat ik vertrok even het water moest bijvullen. Achteraf gezien heb ik dat bijgevuld in het ruitenwisservloeistofbakje, maar goed, ik dacht hoe dan ook dat ik goed bezig was. Hahaha!

Kaapstad had ik maar nét zonder het kookpunt te bereiken gehaald en toen ik mijn monteurs maar weer eens ging bellen (ken het nummer zo onderhand al uit mijn hoofd) vertelden ze dat ze die ochtend erna zouden kunnen komen. Ze vervingen een of ander slangetje wat bleek te lekken, maar dat verhielp het euvel niet. Dan moest de waterpomp maar worden vervangen, redeneerde mister monteur. En dat zou hij de volgende ochtend pas kunnen komen doen, want die moest worden besteld. Uiteindelijk belde hij die middag, dat hij er toch ééntje had weten te regelen of ik thuis was (uhh...ja waar anders zonder auto!?) om het te komen vervangen. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn wagentje zou het weer moeten doen. En als hij weer ging stomen moest ik nog maar terug bellen.

Samen met Gitta besloot ik tot een proefritje: Charlotte ophalen van haar stage. Dat is ongeveer 5 à 10 minuten rijden. En jaaaa hoor. We waren nog niet goed en wel bij haar stagebedrijf aangekomen of mijn frustratielevel was samen met dat metertje tot het kookpunt gestegen. Bij de supermarkt vlakbij ons huis konden we zo door voor de stoomboot van Sinterklaas! Mijn zoveelste telefoontje leverde op dat hij vanochtend de radiateur zou komen vervangen. Maar toen ook dát het probleem niet bleek op te lossen heeft hij het hele barrel maar ingeruild. Deze middag mocht ik kennis maken met mijn nieuwe witte Chico...

Samen met Katja ging ik straks een ritje maken, naar Seapoint waar zij zou gaan hardlopen en ik zou gaan zwemmen. Wát een ervaring!! Deze REED! Wat een genot was het dat je hem niet eens voelt schakelen! En ik kan hellingtrekken zonder handrem! Het lag dus helemaal niet aan mij, ik had gewoon een knarbak gehad!

En daar zwom ik nog geen tien minuten later in het olympisch buitenzwembad mijn vijftig meter lange baantjes, terwijl de woeste golven van de zee tegen de kust sloegen en de zwakke stralen van de ondergaande zon over het water schitterden. Wat is DAT toch fantastisch mooi en heerlijk verkoelend! Alle frustraties vielen van me af, alle verveling van de afgelopen twee saaie dagen thuis waren op slag vergeten. Ineens voelde ik me intens gelukkig!